قواعدی که موقع تسویه، هزینهٔ ارسال و مالیات سفارش را می‌سازند.
منطقهٔ دقیق‌تر برنده است
برای هر مقصد، منطقه‌ای انتخاب می‌شود که دقیق‌تر باشد: منطقه‌ای که استان یا کدپستی را نام برده، بر منطقه‌ای که فقط کشور را نام برده مقدم است.
پس برای یک استان خاص لازم نیست منطقهٔ کشوری را دست بزنید؛ کافی است منطقهٔ دقیق‌تری بسازید.
مقصد بدون منطقه، رایگان ارسال می‌شود
اگر هیچ منطقه‌ای با مقصد نخورد، هزینهٔ ارسال صفر حساب می‌شود — نه اینکه سفارش رد شود.
این رایج‌ترین علت «چرا ارسال رایگان شد؟» است: مقصدی که پوشش داده نشده. اگر می‌خواهید همه‌جا هزینه بگیرد، یک منطقهٔ کلی به‌عنوان پوشش پایه بسازید.
خریدار روش ارسال را انتخاب نمی‌کند
از میان روش‌های فعال آن منطقه، اولی به ترتیب مرتب‌سازی به‌کار می‌رود. در تسویه فهرستی برای انتخاب نمایش داده نمی‌شود.
یعنی ترتیب روش‌ها تصمیم واقعی است: هر روشی را که می‌خواهید پیش‌فرض باشد، اول بگذارید.
کلاس ارسال، هزینهٔ اضافه است
کلاس ارسال روی محصول (مثلاً «سنگین») هزینه‌ای را به روش نرخ ثابت اضافه می‌کند. این هزینه یا یک بار برای کل سفارش اعمال می‌شود یا در تعداد اقلام همان کلاس ضرب می‌شود — بسته به تعریف همان ردیف.
اقلامی که هیچ کلاسی ندارند خودشان یک گروه‌اند و ردیف بدون کلاس به آن‌ها می‌خورد.
مالیات: یک نرخ در هر سطح اولویت
برای هر مقصد، در هر سطح اولویت فقط یک نرخ اعمال می‌شود — اولین نرخی که با مقصد بخورد. نرخ‌های اولویت‌های مختلف روی هم جمع می‌شوند.
نرخ مرکب به‌جای مبلغ خام، روی مبلغی که نرخ‌های قبلی ساخته‌اند حساب می‌شود.
هر نرخ می‌تواند هزینهٔ ارسال را هم مشمول کند یا نکند.
نرخ‌ها با ستاره همه‌چیز را می‌گیرند
در فیلدهای کشور، استان، کدپستی و شهر، * یعنی «هر مقداری». نرخی که همه‌اش ستاره است، به همهٔ مقصدها می‌خورد — که برای نرخ پایهٔ کشوری همان چیزی است که می‌خواهید.